Τοῦ μάντεως πάλαι Βαλαάμ, τῶν λόγων μυητὰς σοφούς, ἀστεροσκόπους χαρᾶς ἔπλησας, ἀστὴρ ἐκ τοῦ Ἰακώβ,
ἀνατείλας Δέσποτα, Ἐθνῶν ἀπαρχὴν εἰσαγομένους΄ ἐδέξω δὲ προφανῶς, δῶρά σοι δεκτὰ προσκομίζοντας.

Ὄρθρος τῶν Χριστουγέννων.

 

Ἡ ἔννοια τῆς πορείας προκαλεῖ συγκινήσεις εἰς τὴν ψυχὴν παντὸς Τέκτονος.

Ἀρχαιόθεν οἱ Τέκτονες ἐπορεύοντο. Ἐπορεύοντο πρὸς τοὺς τόπους τῆς ἐργασίας των. Ἐπορεύοντο πρὸς τὰς τακτικὰς καὶ ἐκτάκτους συνάξεις τῶν συντεχνιῶν των. Ὁ προστάτης τοῦ Τάγματος ἡμῶν Ἅγιος Ἰωάννης ἐπορεύετο συνεχῶς ὥστε διὰ τῶν κηρυγμάτων του νὰ διεγείρῃ τὸν ἀποπνευματωθέντα λαόν. Διὰ συμβολικῶν πορειῶν ὁ νέος τέκτων Μαθητής, ἀλλὰ καὶ ἐν ταῖς μυήσεσι πλείστων βαθμῶν καὶ συστημάτων τοῦ Τάγματος, ἔρχεται εἰς ἐπαφὴν πρὸς τὰς διδασκαλίας αὐτοῦ.

Εἰς τὸν κύκλον τῶν περὶ τὸν Ἰησοῦν δρωμένων, ἡ πορεία εἶναι κάτι τὸ σύνηθες. Γεννηθεὶς πορεύεται πρὸς τὴν Αἴγυπτον, διὰ πορειῶν καὶ περιοδειῶν διδάσκει, μὴ ἔχων σταθερὸν τόπον ἀναφορᾶς. Πορεύεται πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα ἐν δόξῃ. Πορεύεται πρὸς τὴν ἔρημον τοῦ Σαρανταρίου ὅρους, διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ ὡς ἄνθρωπος τὸν ἐχθρὸν τοῦ ἀνθρώπου. Τέλος πορεύεται τὴν φοβερὰν ἐκείνην πορείαν τοῦ Σταυροῦ και τοῦ μαρτυρίου. Ἐν πορείᾳ πρὸς τὴν Ἐμμαοὺς ἐμφανίζεται τὸ πρῶτον ἀναστηθεὶς καὶ ἐν τῇ Πεντηκοστῇ ἡμέρᾳ, πορείαν ἐντέλλει πρὸς τοὺς Ἀποστόλους αὐτοῦ.

«Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη...».

Ἡ πορεία εἶναι ὁ κατεξοχὴν συμβολισμὸς τοῦ Νόμου τῆς Κινήσεως, ὅστις διέπει πᾶσαν τὴν πλᾶσιν καὶ ἐν τῷ φιλοσοφικῷ ἡμῶν συστήματι, διδάσκεται πολλαπλῶς. Σύμβολα τῆς πορείας εἶναι ἡ ῥάβδος τοῦ ὁδοιπόρου, ἡ ζώνη-περίζωμα καὶ τὰ σανδάλια. Καὶ τὰ τρία αὐτὰ σύμβολα εὑρίσκουν τὴν θέσιν των εἰς προκεχωρημένους βαθμοὺς τοῦ συστήματὸς μας, καθότι ἐν τῇ πρώτῃ μυητικῇ πορείᾳ αὐτοῦ, δὲν ἔχει χρείαν τούτων, ὡς ὁδηγούμενος καὶ ποδηγετούμενος ὑπ᾿ ἐκείνου τοῦ μυσταγωγοῦ, ὅστις εἶναι καὶ ῥάβδος καὶ περίζωμα καὶ σάνδαλον αὐτοῦ.

Ὅμως εἰς τὰ περὶ τὸν Ἰησοῦν δρώμενα, ἐν τῇ Γεννήσει Αὐτοῦ, λαμβάνει χώραν καὶ μία πορεία μυστηριώδους καὶ μυστικῆς μορφῆς, αὐτή τῶν Μάγων. Ἐν αὐτῇ διαπλέκεται τὸ ἀστρολογικὸν στοιχεῖον πρὸς παναρχαίας προφητείας καὶ μία κίνησις ἐξ Ἀνατολῶν πρὸς Δυσμάς, ἥτις συνιστᾶ πρωτοτυπίαν ἐν τῷ μυστικισμῷ.

Ποῖοι καὶ τὶ ἦσαν οἱ Μάγοι οὗτοι, οἱ κατὰ τινα μυστικὴν παράδοσιν φερόμενοι καὶ ὡς βασιλεῖς, ἀναζητοῦντες ἐπίσης ἕνα βασιλέα; Ποῖος ἦτο ὁ ἀκριβὴς χαρακτὴρ τῆς προσκυνήσεως πρὸς αὐτόν;

Δὲν θὰ ὑπεισέλθωμεν εἰς τὴν ἱστορικότητα τῆς προσκυνήσεως τῶν μάγων. Θὰ δεχθῶμεν ὡς γεγονὸς ταύτην, διότι ὡς Τέκτονας ἡ ἀναζήτησις τῆς ἀληθείας δὲν μᾶς ἀπασχολεῖ κατὰ τὴν ὑπόστασιν ἐν τῷ χρόνῳ, τὸ κατὰ πόσον οἱ μάγοι προσεκύνησαν τὸ Θεῖον Βρέφος, ὅπως δὲν μᾶς ἀπασχολεῖ τὸ κατὰ πόσον συνέβησαν τὰ γεγονότα τοῦ χιραμικοῦ κύκλου. Δι' ἡμᾶς ἡ ἀλήθεια εἶναι ζητούμενον ἀνωτέρων σφαιρῶν καὶ μᾶς ἀπασχολεῖ ὡς πρὸς τὴν ὑπόστασιν ἤ μὴ τῶν ἀντιλήψεων ἐκείνων, αἱ ὁποῖαι ῥυθμίζουν τὴν ζωὴν καὶ τὴν γνῶσιν τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ γενικῶν κατηγοριῶν καὶ ἰδίως ἐπὶ τῶν ἀντιλήψεων ἐκείνων, αἱ ὁποῖαι καθορίζουν τὸ πνευματικῶς γίγνεσθαι.

Οἱ μάγοι λοιπὸν φέρονται ὡς βασιλεῖς. Βασιλεῖς ποίας χώρας; Ἡ ἀπάντησις εἶναι οὐδεμιᾶς χώρας. Ἦσαν βασιλεῖς τῆς Βασιλικῆς Τέχνης. Ὑπὸ τὴν ἰδιότητά των ταύτην ἐκίνησαν ἐξ Ἀνατολῶν πρὸς προσκύνησιν τοῦ θείου Ἰησοῦ. Βασιλικὴ εἶναι ἡ τέχνη ἐκείνη κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ ἀσκῶν ταύτην, κατανοεῖ τὴν ὑπόστασιν τῆς οὐσίας τῶν ὄντων καὶ διὰ καταλλήλων τεχνικῶν, ἐξ οὗ καὶ Τέχνη, προβαίνει ὁσάκις δὲν ὑφίσταται κίνδυνος διαταράξεως τῶν φυσικῶν νόμων, εἰς ἐπεμβάσεις ὑπὲρ τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος, τὸ ὁποῖον ἐκπροσωπεῖ ἐν τῷ κόσμῳ τὸν Θεόν. Ἄρα ὡς μάγοι καὶ βασιλεῖς, διέγνωσαν διὰ τῆς ἀστρολογικῆς μεθόδου, ἡ ὁποία ὑπάγεται εἰς τὴν Βασιλικὴν Τέχνην, τὴν γέννησιν ἑνὸς θείου προσώπου, καινοποιοῦντος μιὰν νέαν κοσμολογικὴν ἐποχήν.

Οἱ μάγοι ἦσαν  μέλη συντεχνίας ὑπὸ τὴν εὑρεῖαν καὶ μὴ ἐπαγγελματικὴν ἔννοιαν. Ἡ «συντεχνία» αὕτη ἀποτελεῖ μίαν ποικιλότητα εἰς τοὺς διαφόρους γεωγραφικοὺς χώρους. Ἐπὶ αἰῶνας καὶ πρὸ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ φιλοσοφικού Τεκτονισμοῦ, παρέμενε κεχωρισμένη καὶ γεωγραφικῶς προσηλωμένη εἰς τὰς πληθυσμιακὰς ὁμάδας τὰς ὀποίας εἶχε ταχθῇ νὰ ὑπηρετῇ. Σαμάνοι διὰ τοὺς Βορειοασιάτας, Δρυῒδαι διὰ τοὺς Βορειοευρωπαίους, Ὀρφικοὶ καὶ Ἐλευσίνιοι μῦσται διὰ τοὺς  Ἕλληνας, ἀπετέλουν μίαν πολυσχιδὴ ἑνότητα.

Τὶ σημαίνει ὅμως προσκύνησις; Παρ' ἀρχαίοις Ἕλλησιν ἡ λέξις ἦτο ἀπεχθής, ὡς συνδεδεμένη μετὰ τῶν τυπικῶν τῶν θεοκρατικῶν ἀνατολικῶν δεσποτειῶν, ἄρα ἀσύμβατος πρὸς τοὺς κώδικας τοὺ ἑλληνικῶς φέρεσθαι. Παραπέμπω εἰς τὸν Κορνήλιον Νέποτα, «De excellentibus ducibus exterarum gentium», Caput IX, Conon, 5: Εἶναι ἡ σκηνὴ καθ' ἥν ὁ Κόνων προσερχόμενος εἰς τὸν Μέγαν Βασιλέα Ἀρταξέρξην, πρέπει κατὰ τὸν μεσολαβοῦντα σατράπην Τιθραύστην, ἤ νὰ τοῦ ἐπιδώση ἐπιστολήν, ἤ ἐὰν προτιμᾶ τὴν διὰ ζώσης ἐπικοινωνίαν νὰ ἐπιδείξῃ τὸν σεβασμὸν του διὰ τοῦ τρόπου «Quod προσκύνησιν illi vocant». Ἀκόμη ἐν τοῖς Πλατωνικοῖς Νόμοις 887Ε συναντᾶται ἡ ἀπέχθεια τῶν προσκυνήσεων, «τὰ βαρβαρικά, οἷον προσκυνήσεις καὶ ἐκστάσεις». Ἄλλωστε εἶναι γνωσταὶ αἱ ἀντιδράσεις τῶν στρατευμάτων τοῦ Μεγ. Ἀλεξάνδρου, ὅτε αὐτὸς ἁλωθεὶς ὑπὸ τῶν περσικῶν ἠθῶν ἐζήτει τὴν προσκύνησὶν των πρὸς αὐτόν.

Ὅπως ὅμως δυνάμεθα νὰ διαπιστώσωμεν εἰς κλασσικὰ ἑλληνικὰ λεξικὰ, ἡ προσκύνησις ἔχει καὶ τὴν ἔννοιαν τοῦ ἀσπασμοῦ, κατὰ τὰ ἤθη τοῦ Τάγματος ἡμῶν, ὡς ἔκφρασις ἀδελφικῆς ἀγάπης καὶ οὐχὶ δουλικῆς ταπεινώσεως. Ἄλλωστε καὶ ἐτυμολογικῶς ἡ λέξις συντίθεται ὑπὸ τῆς προθέσεως πρός, ἥτις ἐκφράζει ἰσότιμον προσέγγισιν ἀλλήλου πρὸς ἄλληλον καὶ τοῦ ῥήματος κυνέω, μέλλων: κύσω, (σανσκριτ.: kus καὶ kuś ἔχον ὡς ἀντίστοιχον σύνθετον ῥῆμα τό: kusˉâmi δηλ. ἐναγκαλίζομαι, ἤ λατινιστί, amplector), ὅπερ σημαίνει ἀσπάζομαι. Καὶ διὰ τὸ διασκεδαστικὸν τοῦ πράγματος, ἄς θυμηθῶμεν ὅτι ἐν τῇ δευτέρα ...ἐπισήμῳ γλώσσῃ τοῦ κράτους ἡμῶν κατὰ τινας ξενοδούλους, τῆ ἀγγλικῇ (sic), ὁ ἀσπασμὸς λέγεται kiss...

Ὅθεν ἀνακεφαλαιοῦντες, τρεῖς μῦσται, τὸ πιθανώτερον τοῦ Χαλδαϊκοῦ κύκλου, ἀσκοῦντες τὴν Βασιλικὴν Τέχνην, κινοῦνται ἐξ Ἀνατολῶν πρὸς Δυσμὰς, ὥστε νὰ ἀποδώσωσι κατὰ πρῶτον τὸν νενομισμένον μυστικὸν χαιρετισμὸν παντὸς μύστου, τὴν προσκύνησιν-ἀσπασμόν, πρὸς τὸν ἐνσαρκωθέντα Βασιλέα-Λόγον. Πρόκειται δι' ἕν κανονικότατον τυπικὸν μυστικῆς ἀνακηρύξεως, χρίσεως, εἰσόδου, στέψεως, ἐνθρονίσεως καὶ ἐν τέλει ἀποθεώσεως, μιᾶς ὕπερθεν μοναρχίας καὶ ἑνὸς, κατ' οὐσίαν τοῦ Ἑνὸς, Ὑπερτάτου Βασιλικοῦ Τεχνίτου. Ἐν τῇ ἐξελίξει τῆς θείας τοῦ Ἰησοῦ παρουσίας ἐν τῷ κόσμῳ, δυνάμεθα συμβολικῶς νὰ παρακολουθήσωμεν πλῆρες τὸ τυπικὸν τῆς βασιλικῆς ἱεροτελεστίας. Ὅθεν ἐν τῷ ἀκολούθῳ διαγράμματι ὅπερ στηρίζεται εἰς τὸ κλασσικὸν σύγγραμμα τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, «’Εκλογὴ, ἀναγόρευσις καὶ στέψις τοῦ βυζαντινοῦ αὐτοκράτορος» (Πραγματεῖαι τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν τόμ. 22, ἀρ. 2), ὁριοθετεῖται ἡ βασιλικὴ πορεία τοῦ Ἰησοῦ ὡς ἑξῆς:

  Πρόκειται διὰ μίαν καινὴν μοναρχίαν, ἡ ὁποία ἐν τοῖς πλαισίοις τοῦ χριστιανικοῦ μυστικισμοῦ, ἀποκωδικοποιεῖται πνευματικῶς, μέσῳ τῶν προσεγγίσεων τῆς civitatis Dei τοῦ Ἱεροῦ Αὐγουστίνου, τῶν ἱπποτικῶν παραδόσεων τοῦ Ἱεροῦ Αἵματος καὶ τῶν ἐκστάσεων τῆς Ἁγίας Θηρεσίας τῆς Ἀβίλλης, ἐνῷ πρακτικῶς μέσῳ τῶν τελετουργιῶν, ἀνακηρύξεως, στέψεως καὶ ἐνθρονίσεως τοῦ χριστιανοῦ Ῥωμαίου αὐτοκράτορος, τῆς καθ' ἡμᾶς Δευτέρας Ῥώμης. 

Τὸ τελετουργικὸν τῶν πορευομένων Βασιλικῶν Τεχνιτῶν, Μελχίωρος, Γασπάρου καὶ Βαλτασσάρου, προβλέπει κατὰ τὰ ἱπποτικὰ θέσμια, κοινοποίησιν τοῦ σκοποῦ των πρὸς τὸν κοσμικὸν ἄρχοντα τοῦ τόπου, τὸν Ἡρώδην. Οὕτω καὶ ὁ ἐξασκὼν τὴν Βασιλικὴν Τέχνην Τέκτων, ἐμφορούμενος ὑπὸ τοῦ ἱπποτικοῦ ἰδεώδους, χωρὶς νὰ ἀποκαλύπτει ταύτην εἰς τὴν ἀμύητον κοινωνίαν, εὐαγγελίζεται τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς διδαχὰς αὐτῆς, μὲ τρόπον εὐθὺν καὶ φιλάνθρωπον πρὸς αὐτήν. Ἡ πορεία του εἶναι μυστική, ἀλλ' ὄχι μυστικοπαθής.

Οἱ μάγοι κομίζουν τὰ βασιλικὰ δῶρα, τὰ ὁποῖα ἐπιδεικνύουν εἰς τὸν κοσμικὸν ἡγεμόνα. Τὰ δῶρα ταῦτα, ἁπλᾶ ἀντικείμενα διὰ τοὺς ἀμυήτους, ἀποκτοῦν ἰδιάζουσαν ἀξίαν διὰ τοὺς μύστας. Οἱ Ἰδουμαῖοι, ἡ βασιλικὴ δυναστεία τοῦ Ἡρώδου Ἀντίπα δὲν εἶναι μία κοινὴ περίπτωσις βασιλέων. Οἱ τρεῖς Βασιλικοὶ Τεχνίται ἐγνώριζον ὅτι οἱ Ἰδουμαῖοι ἀπὸ εἱκοσαετίας περίπου διὰ τοῦ Ἡρώδου τοῦ Μεγάλου ἔκτισαν τὸν Τρίτον Ναὸν τοῦ Ἑνὸς Θεοῦ. Διὰ τῆς ἐπισκέψεὼς των ταύτης, ἐπεδίωξαν νὰ τὸν καταστήσωσι κοινωνὸν τῶν προθέσεὼν των καὶ τοῦ γεγονότος τῆς Θείας Γεννήσεως, ὥστε νὰ ἀντιληφθῇ ὅτι ὁ τεχθεὶς Βασιλικὸς Τεχνίτης, δὲν συνίστα ἀπειλὴν κατὰ τοῦ οἴκου τῶν Ἰδουμαίων, ἀλλὰ εὐλογίαν διὰ τὸ κοσμικὸν βασίλειὸν των καὶ τὸν νεότευκτον τρίτον Ναόν. Ὁ Ἡρώδης ἦτο καὶ αὐτὸς, ὡς ὁ Σολομών, βασιλεὺς τῆς εἰρήνης καὶ παρεῖχε ὅλα τὰ ἐχέγγυα τοῦ μέτρου τῆς κατανοήσεως. Πλὴν ὅμως περὶ τὸ γῆρας αὐτοῦ, ὁ νοῦς του εἶχε σκοτισθεῖ καὶ αἱ πράξεις αὐτοῦ, καθίσταντο ἔτι καὶ ἔτι ἀνόσιοι. Φωναὶ βοῶσαι ἐκ τῆς Ἐρήμου τῆς Ἰουδαίας, ἑνὸς ὑπερόχου βασιλικοῦ Διδασκάλου καὶ Τεχνίτου, ὅστις ἐπέπρωτο νὰ καταστῆ ὁ ἱδρυτὴς τῶν μυστηρίων τῆς νέας ἐποχῆς, τοῦ Ἰωάννου, τὸν ἠρέθιζον καὶ τὸν ἤλεγχον. Οὕτω δὲν ἀντελήφθη τὴν ὅλην πρᾶξιν τῶν μάγων, πολλῷ μᾶλλον τῶν δώρων των.

Τὰ «μαγικὰ» δῶρα πρέπει νὰ ἐρμηνευθῶσι διὰ τῶν συμβολισμῶν μιᾶς ἄλλης βασιλικῆς τέχνης, τῆς πλέον συνθετικῆς, τῆς Ἀλχημείας.

Χρυσὸς, τὸ στοιχεῖον τῆς κατ' ἐξοχὴν βασιλικῆς ἰδιότητος. Ὀρύσσεται, καθαίρεται, πλάθεται, πάσχει σωματικῶς καὶ μορφικῶς, ὑποκείμενος εἰς τὴν θλίψιν καὶ τὴν βίαν παντὸς ἄλλου λίθου ἤ μετάλλου, δὲν ἀλλοιοῦται ὅμως ποσῶς.  Συσσωρευτὴς καὶ ἐπαγωγὸς ὁρατῶν τε καὶ ἀοράτων δυνάμεων. Συμβολικῶς διφυὴς, ὕλη τε καὶ πλᾶσμα αἰσχρὸν τοῦ Μαμμωνᾶ καὶ τοῦ Χρυσοῦ Βοός· κόσμημα ἀγλαὸν, δαιμόνιον ἔνδυμα τῆς κιβωτοῦ τοῦ μαρτυρίου, ἀλλὰ καὶ τῆς Παλλάδος Ἀθηνᾶς.

Λίβανος, τὸ ὑλικὸν τῆς ἀναιμάκτου λατρείας, τὸ συμβολίζον τὴν ἀνάτασιν τῆς ψυχῆς καὶ τὴν ἀνάστασιν τοῦ σώματος. Ὁ δοξασμὸς τοῦ θείου ὄχι διὰ τῆς ἀπωλείας καὶ τῆς σφαγῆς, ἀλλὰ διὰ τῆς προσφορᾶς τοῦ δάκρυος τοῦ δένδρου, εἰς ὀσμὴν εὐωδίας πνευματικῆς.

Σμύρνα, ἡ βάσις μετὰ τῆς ἀλόης πάσης τότε ἰαματουργοῦ οὐσίας, πικροτάτη ὡς κάποια γνωστὴ εἰς ὅλους μας «Δευτέρα Σπονδή», ἀλλὰ καὶ ἀφυπνιστικὴ τῶν αἰσθήσεων. Τὸ προσφιλὲς καταπότιον τῶν στωικῶν φιλοσόφων, κατὰ τὰς στιγμὰς τῶν μεγάλων ἠδονῶν, ὥστε νὰ μὴ βυθίζεται τὸ πνεῦμα εἰς τὴν χαύνωσιν. Ἀλλὰ καὶ φρικτὴ προφητεία πρὸς τὸν Βασιλέα Ἰησοῦν.

«Καὶ φέρουσιν αὐτὸν ἐπὶ Γολγοθᾶ τόπον... καὶ ἐδίδουν αὐτῷ πιεῖν ἐσμυρνισμένον οἶνον· ὁ δὲ οὐκ ἔλαβε» (Κατὰ Μᾶρκον ιεʹ, 23).

Ἡ σμύρνα ἤ μύρρα ἐκ τοῦ φοινικικοῦ morâh εἶναι τὸ κόμμι τῆς ἀραβικῆς ἀκακίας, ὅπερ καθ' Ἡρόδοτον (2. 40. 73. καὶ 86) ἦτο ἀπαραίτητον κατὰ τὴν ταρίχευσιν τῶν νεκρῶν. Ἐπίσης παρ' Εὐριπίδῃ ἐν τῷ «Ἴωνι» 1175 τὸ κόμμι τοῦτο καλεῖται «σμύρνης ἱδρώς». Ἐπίσης καθ' Ἱπποκράτην 565.16, κατὰ Διοσκορίδην 1.77 καὶ κατὰ Θεόφραστον (περὶ φυτῶν ἱστορίας 9.1,2,,9.4,3,10), ἐχρησιμοποιεῖτο καὶ ὡς ἰαματικὴ τῶν ἑλκῶν οὐσία. Ἀλλὰ ἄν φοινικιστὶ morâh εἶναι τὸ ἱερὸν δένδρον τῆς σμυρνοφόρου ἀκακίας, μορία εἶναι πᾶν ἱερὸν δένδρον ἐλαίας, μὴ ἰδιωτικῆς, τελοῦν ὑπὸ τὴν προστασίαν τοῦ Διὸς Μορίου (Σοφοκλέους, «Οἰδ. ἐπὶ Κολ.»  705).

Ταρίχευσις λοιπὸν, ἀθανασία καὶ ἀκακία. Δὲν λέγω τὶ πλέον... Ὁ Βασιλεὺς Ἰησοῦς θὰ ἀρνηθῇ τὸ ποτὸν αὐτὸ διὰ τοῦ ὁποίου προσεφέρθη εἰς Αὐτὸν ἡ συμβολικὴ ἀθανασία τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας, ἐνδεχομένως δὲ καὶ ἡ ἀπαλλαγὴ ἐκ τῶν μεγίστων πόνων τοῦ μαρτυρίου. Ἐπέκειτο γὰρ ἡ πραγματικὴ ἀθανασία διὰ τῆς ἐνθρονίσεως Αὐτοῦ (Ἀνάστασις) παρὰ τῷ Πέμψαντι Αὐτόν.

Διὰ τῶν ὁλίγων αὐτῶν συνειρμικοῦ χαρακτῆρος σκέψεων, ἀπεπειράθην νὰ ἀνοίξω μικρὰς ἀτραποὺς κατανοήσεως κάποιων παραδόσεων, αἱ ὁποῖαι ἀδ\ μου ἐνδέχεται νὰ μὴν εἶναι ἁπλᾶ μυθεύματα εὐφαντάστων ἀνατολιτῶν. Περισσότερον ἀπευθύνομαι εἰς τοὺς φιλτ\ ἀδ\ τῆς ἀρκτικῆς στ\ ἐπιθυμὼν ὄχι νὰ διδάξω, ἀλλὰ νὰ κεντρίσω τὴν θαυμαστὴν ἐκείνην διεισδυτικότητα τοῦ ἐρευνητοῦ Τέκτ\, ὅστις διαρκῶς ἀνιχνεύει ἐν τοῖς μύθοις τὸν ἀποκεκρυμμένον χρυσὸν μιᾶς Τέχνης ὄντως Βασιλικῆς.

Δὲν ἔχω νὰ προσθέσω τίποτε ἄλλον. Δὲν γνωρίζω ἄν οἱ τρεῖς μυστηριώδεις ἄνδρες ἐκ τῆς Ἀνατολῆς ἦσαν Μιθραϊσταί, Ζωροαστρισταὶ ἤ πράκτορες τοῦ Ἡρώδου. Δὲν γνωρίζω ἄν ἦσαν Πέρσαι, Χαλδαῖοι ἤ Ἰνδοί. Δὲν γνωρίζω ἄν ἦσαν τρεῖς ἤ τέσσαρες καὶ ὁ εἷς ἐξ αὐτῶν ἀπώλεσε τὴν ὁδὸν τῆς πορείας του. Αἱ μόναι πηγαὶ πληροφοριῶν περὶ αὐτοὺς εἶναι ἡ συνοπτικὴ παράδοσις. Ἕν εἶναι τὸ βέβαιον. Ἧσαν βασιλικοὶ Τεχνῖται καὶ διὰ τῆς Βασιλικῆς Τέχνης, συγκεκριμμένως διὰ τῆς Ἀστρολογίας καὶ τῆς Ἀλχημείας, προσήγγισαν τὸν Βασιλέα μιᾶς νέας κοσμολογικῆς ἐποχῆς. Ἡ παρουσία τους κατ' ἐμὲ συνιστᾶ τὴν πανταχοῦ παροῦσαν δρᾶσιν τοῦ μυσταγωγικοῦ κόσμου εἰς κάθε ἐκδήλωσιν κοσμογονικοῦ χαρακτῆρος.

Οἱ αἰῶνες τοὺς ἐσεβάσθησαν καὶ ὁ ἁπλοῦς λαὸς τοὺς ἁγιοποίησε, πέραν πάσης δογματικῆς ἀποφάνσεως τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας. Διὰ τοῦ λόγου δὲ τὸ ἀληθές, ἄς ληφθῆ ὑπ' ὅψει ὅτι κατὰ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνας, ἡ προσκύνησίς των ἐωρτάζετο ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν 6ην Ἰανουαρίου, ὁ δὲ καθεδρικὸς ναὸς τῆς Κολωνίας διὰ τοῦ κεντρικοῦ του βωμοῦ ἀφιερωμένου εἰς τοὺς Τρεῖς Μάγους, ἀποτελεῖ τὴν ἀναγνώρισὶν των εἰς ἕν ἐκ τῶν λαμπροτέρων τεκτονικῶν οικοδομημάτων τοῦ Μεσαιῶνος.

Ἡ πορεία καὶ ἡ προσκύνησις τῶν μάγων, ὑπὲρ πᾶν ἄλλον διδάσκει καὶ καταδεικνύει τὸ ἀνήσυχον πνεῦμα, ὅπερ πρέπει νὰ ἐμφωλεύη εἰς πᾶσαν ψυχὴν παντὸς Βασιλικοῦ Τεχνίτου.

Ὁ καθεὶς ἐξ ἡμῶν, κατὰ τὸ μέτρον τῶν δυνατοτήτων του καὶ τῆς μυητικῆς του ἐξελίξεως, ἄς ἔχη τὰς κεραίας του ἐστραμένας εἰς κάθε πραγματικὴν πηγὴν φωτὸς.

Σωτήριος Παπαβασιλείου33.