(Βραχὺ «φροντιστήριον» ἐπὶ τοῦ 18ου Σκωτικοῦ βαθμοῦ).

Τοὺς γνωρίζομεν ὅλοι. Εἶναι ὄντως ἐπικίνδυνοι οἱ «ἄνθρωποι τοῦ ἑνὸς βιβλίου» ὡς διέγνωσεν ἤδη ἀπὸ τοῦ 13ου μ.Χ. αἰῶνος ὁ μέγας Ἀκινάτης.
Τοὺς ἐγνωρίσαμεν εἰς τὰ πανεπιστήμια, εἰς τὰς περιφήμους «συνελεύσεις», εἰς τὰ καφφενεῖα. Εἶχον μάθει ἀπὸ στήθους τὸ γνωστὸν «Μανιφέστον».
Ἄλλοι, ἄλλοτε, «τὰ φαιὰ φέροντες» ἐξωτερικῶς καὶ ἐσωτερικῶς, εἶχον ἐκμάθει πλήρως τὴν Βίβλον.
Ἄλλοι, ἔχοντες ἀποστηθίσῃ τὸ βιβλίον ποὺ κάποιος ἀρχάγγελος ἐξετόξευσεν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς κάποιου Ἄραβος καμηλεμπόρου, εἶναι πανέτοιμοι νὰ ἐφαρμόσουν τὸ «ἀνθρωπιστικὸν» κοινωνικὸν του πρόγραμμα, εἴτε καίοντες ὅ,τι ἔχει ἀπομείνῃ ἐκ τῆς Ἀλεξανδρινῆς Βιβλιοθήκης, εἴτε κατακρεουργοῦντες ἕνα ἔθνος «ἀπίστων».
Τοὺς γνωρίζομεν εὐκόλως. Ἐκ τοῦ πτερυγίου εἰς τὴν ῥάχην. Ἐκ τῶν τριγωνικῶν ὁδόντων. Ἐκ τῆς ἱκανότητός των νὰ σὲ σύρουν εἰς τὸν «δικὸν» των βιότοπον, εἰς τὰ βαθέα ὕδατα, ὅπου ἐκεῖ δύνανται νὰ σὲ τεμμαχίσουν ἀπερισπάστως.
Δὲν εἶναι εὐφυεῖς. Ἡ εὑρυγνωσία τοὺς ἀπωθεῖ, τοὺς φοβίζει, καθ᾿ ὅτι περικλείει κινδύνους κλονισμοῦ τῶν δογμάτων. Συχνάκις θὰ τοὺς ἀκούσῃς νὰ ὑμνοῦν τὴν θεὰν Ἐξειδίκευσιν. Ὡς ὁ Ἑρμῆς ἦτο προστάτης καὶ τῶν κλεπτῶν, οὕτω καὶ ἡ Ἐξειδίκευσις ἦτο προστάτις καὶ τῶν πνευματικῶν καρχαριῶν.
Ὅπλα των, τὸ ἑδραῖον Δόγμα, ἡ χειρουργικὴ Ἁπλούστευσις, ἡ προστοχευμένη Ἐπαγωγή, ἡ ἀπαρασάλευτος Ἐμμονή, ἡ βαθύρριζος Καχυποψία, ἡ ἀμετακίνητος Βεβαιότης.
Θαυμάζουν πολὺ τὰς (συνήθως ψυχοπαθολογικὰς) προσωπικότητας αἱ ὁποῖαι ἐπίστευον ὅτι «ἔχουν κάποιον ἄνωθεν προορισμὸν» ἐν τῷ κόσμῳ. Τοὺς λογῆς «Θεματοφύλακας» (ἀρκεῖ τὰ φυλασσόμενα «θέματα» νὰ εἶναι κατὰ τὸ μᾶλλον νεφελώδη).
Τοῦτο ἄλλωστε πάντοτε ὑπῆρξε καὶ τὸ μόνον στοιχεῖον ὑπερβατικότητος ἐν τῇ καρχαριοειδεῖ ζωῇ των.
Τοὺς συναντᾷς παντοῦ. Εἰς ὅλα τὰ πελάγη, τοὺς ὠκεανούς, ἀκόμη καὶ εἰς τὰς ἐκβολὰς τῶν μεγάλων ποταμῶν. Ὁ στόχος των πάντοτε, ἐπὶ ἑκατομμύρια ἔτη, ὁ ἴδιος. Νὰ σὲ σύρουν εἰς τὰ «νερὰ τους».
Νὰ σὲ συνθλίψουν εἰς τὰς σελίδας τοῦ μόνου βιβλίου των. Τοῦ βιβλίου τῆς «Ὑπερτάτης Ἀληθείας», τὸ ὁποῖον δὲν περιέχει ὑποσημειώσεις διότι δὲν ἔχει ἀνάγκην νὰ ἐπεξηγήσῃ οὐδέν εἰς οὐδένα, μήτε παραπομπὰς περιέχει, ἐπειδή ὅ,τι γράφει εἶναι πρωτότυπον καὶ -κυρίως- δὲν περιέχει παροράματα, erranda ποὺ λέγουν οἱ Λατῖνοι, ἤτοι λάθη. Ὅ,τι εἶναι «θεόπνευστον» δὲν δύναται νὰ σφάλλῃ. Δὲν ὑπάρχουν παροράματα.
Ὑπάρχουν μόνον ἄφθονα «Ὁράματα»...


Η ΕΙΚΩΝ:
Ὁ Μέγας Ἱεροεξεταστὴς Θωμᾶς Τορκουεμάδας, ἀποκαλεῖ τοὺς βασιλεῖς τῆς Ἱσπανίας «Ἰούδας», ἄν ἀποδεχθοῦν τὴν προσφορὰν 600.000 κορωνῶν, ἔναντι τῆς ἀνακλήσεως τοῦ Διατάγματος τῆς Ἐξώσεως τῶν Ἰουδαίων.
Πίναξ τοῦ Emilio Sala y Francés (1850-1910).

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΣ: Φανατικὸς βεβαίως ὁ μπαρμπα Θωμᾶς, ἀλλὰ τὸ διὰ ποῖον «δούλευε» παραμένει νεφελῶδες. Ἐρώτημα ποὺ ἰσχύει γενικῶς διὰ πολλοὺς φανατικούς.